آیا مصرف امگا ۳ موجب لاغری و کاهش وزن میشود؟
- اول امنیت را واقعی و قابل لمس کنید.
کودک فقط با جملهی «نترس» آرام نمیشود، مغزش این تبلیغات ارزان را نمیخرد.
مثال: بگویید: «الان در این اتاق امن هستیم. اگر صدایی آمد، کنار من مینشینی و با هم نفس عمیق میکشیم.» - احساسات کودک را تأیید کنید، نه انکار.
ترس، گریه، چسبیدن به والدین یا شبادراری بعد از بحران میتواند واکنش طبیعی به آسیب باشد. کودکان بعد از فاجعه ممکن است اضطراب، افسردگی یا نشانههای PTSD نشان دهند.
مثال: بهجای «چیزی نشده»، بگویید: «میفهمم ترسیدی. من کنارت هستم.» - با زبان ساده و متناسب با سن توضیح دهید.
توصیه میشود از کودک بپرسیم چه میداند و چه احساسی دارد، سپس با آرامش و متناسب با سن پاسخ بدهیم.
مثال: برای کودک ۶ ساله: «بزرگترها درگیر جنگ شدند، ولی الان ما داریم کارهایی میکنیم که امنتر باشیم.» - روتین روزانه را سریعتر برگردانید.
بازگشت به برنامه خواب، غذا، مدرسه، بازی و ارتباط خانوادگی به کاهش استرس کمک میکند.
مثال: حتی در شرایط بیثبات، ساعت قصه شب یا صبحانه خانوادگی را حفظ کنید. - تماشای اخبار و تصاویر خشونتآمیز را محدود کنید.
مواجهه مکرر با تصاویر جنگ میتواند کودک را دوباره مضطرب کند؛ توصیه میشود تماس کودک با پوشش رسانهای حادثه محدود شود.
مثال: اخبار را وقتی کودک خواب است ببینید، نه وسط شام خانوادگی. - به کودک اجازه بازی، نقاشی و قصهگویی بدهید.
کودکان همیشه نمیتوانند درباره ترس حرف بزنند؛ بازی و نقاشی زبان دوم روان کودک است.
مثال: بگویید: «میخواهی چیزی که امروز توی ذهنت مانده را بکشی؟ بعد با هم دربارهاش حرف میزنیم.» - کودک را مجبور نکنید جزئیات حادثه را تعریف کند.
کمک اولیه روانشناختی یعنی ایجاد امنیت، آرامسازی، گوشدادن و وصلکردن فرد به حمایت، نه بازجویی احساسی با نیت خیر.
مثال: نگویید: «دقیقاً بگو چه دیدی.» بگویید: «هر وقت خواستی حرف بزنی، من گوش میدهم.» - خودِ والدین باید تا حد ممکن آرام و قابل پیشبینی باشند.
تاکید میشود والدین با مدیریت استرس خود، خواب، تغذیه و رفتار سالم، بهتر میتوانند از کودک حمایت کنند.
مثال: جلوی کودک با وحشت مدام تلفن نکنید؛ اول چند نفس عمیق بکشید، بعد توضیح کوتاه و آرام بدهید. - مدرسه، معلم و دوستان را وارد شبکه حمایت کنید.
کودک فقط در خانه زندگی نمیکند، هرچند بعضی بزرگسالان انگار تازه این کشف علمی را انجام دادهاند. توصیه میشود والدین با معلم یا مربی درباره نحوه کنارآمدن کودک در موقعیتهای مختلف صحبت کنند. - اگر نشانهها ادامهدار یا شدید شد، کمک تخصصی بگیرید.
اگر ترس، کابوس، پرخاشگری، گوشهگیری، افت تحصیلی یا بیخوابی بیش از ۲ تا ۴ هفته ادامه پیدا کند یا بدتر شود، متخصصین مراجعه به روانشناس را توصیه میکنند.
نویسنده: احمد مهری
دیدگاهتان را بنویسید