تعریق بیشتر معمولاً به این معناست که بدن برای دفع گرما تلاش بیشتری می‌کند، نه اینکه الزاماً کالری بیشتری سوزانده شده است.

اگر روغن به‌عنوان راهکار اصلی لاغری و برای آب کردن شکم یا جایگزین رژیم غذایی و ورزش تبلیغ شود، گمراه‌کننده و اغراق‌آمیز است.

اشعه‌های خورشید حتی در روزهای ابری هم می‌توانند به پوست آسیب برسانند و تصور بی‌نیازی به مصرف ضدآفتاب در این شرایط نادرست است. ضدآفتاب باید به عنوان بخشی از مراقبت روزانه از پوست در تمام طول سال استفاده شود تا از آسیب­‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت پوستی پیشگیری شود.

شواهد علمی نشان می‌دهد منیزیم برای سلامت عمومی بدن ضروری است، اما ادعای تأثیر قطعی مصرف مکمل منیزیم بر بهبود خواب، آرامش اعصاب و درمان مشکلات پوستی نیازمند بررسی‌های بالینی دقیق‌تر است.

شواهد علمی نشان می‌دهد سیپروترون استات می‌تواند رشد موهای زائد را تا حدی کاهش دهد، اما اثر آن معمولاً محدود و مشابه دیگر درمان‌هاست. درباره بی‌خطر بودن کامل آن، شواهد کافی و قوی وجود ندارد. بنابراین این ادعا که CPA درمانی کاملاً مؤثر و بی‌خطر است، به‌طور کامل تأیید نمی‌شود.

استرس روانی مزمن می‌تواند چرخه طبیعی رشد مو را مختل کرده و با ایجاد التهاب و آسیب به فولیکول‌ها، ریزش مو را افزایش دهد. هم‌چنین فشارهای روانی روزمره با شدت ریزش مو رابطه مستقیم دارند، هرچند شدت آن بسته به شرایط فردی متفاوت خواهد بود.

مطالعات اخیر نشان می‌دهند که استفاده روزانه از لوازم آرایشی، به‌ویژه محصولات حاوی ترکیباتی مانند پارابن‌ها، فتالات‌ها، فرمالدهید و نمک‌های آلومینیوم، می‌تواند با اختلالات هورمونی و افزایش خطر ابتلا به سرطان‌هایی مانند پستان و تخمدان همراه باشد. این مواد از طریق پوست جذب شده و در بافت‌های بدن تجمع می‌یابند، به‌ویژه در نواحی حساس مانند زیر بغل و ناحیه تناسلی. اگرچه شواهد موجود بیشتر آزمایشگاهی و آماری هستند و رابطه علت و معلولی قطعی را اثبات نمی‌کنند، هشدارهای علمی آن‌ها قابل اتکا بوده و بر ضرورت آگاهی مصرف‌کنندگان، استفاده از محصولات بی‌خطرتر، و انجام مطالعات بالینی و طولی تأکید دارند.

بر اساس شواهد علمی موجود، نمی‌توان به‌طور قطعی ادعا کرد که کبد چرب به‌تنهایی و مستقیماً باعث ریزش مو می‌شود. اگرچه شیوع کبد چرب در برخی انواع ریزش مو (به‌ویژه ریزش موی ارثی و سکه‌ای) بالاتر است و برخی مکانیسم‌های بیولوژیک مشترک وجود دارند، عوامل زمینه‌ای مانند چاقی، اختلالات متابولیک و کمبودهای تغذیه‌ای نقش مهم‌تری دارند. هم‌چنین، بسیاری از مطالعات انسانی موجود، رابطه همبستگی (و نه علت و معلولی) را نشان داده‌اند و برای اثبات این ارتباط به انجام مطالعات طولی و مداخله‌ای بیشتری نیاز است. بنابراین، ادعای اینکه «کبد چرب باعث ریزش مو می‌شود» در حال حاضر از نظر علمی اثبات نشده و نیازمند تحقیقات بیشتر است. توصیه می‌شود افراد برای پیشگیری از ابتلا به هر دو مشکل، سبک زندگی سالم، تغذیه مناسب و کنترل وزن را رعایت کنند.

بررسی منابع علمی و پژوهش‌های معتبر در زمینه تاثیرات مصرف روی بر آکنه نشان می‌دهد که ادعای «افزایش جوش صورت با مصرف مکمل روی» مستندی ندارد. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که افراد دارای آکنه سطح پایین‌تری از روی در خون خود داشته و مصرف مکمل روی می‌تواند به کاهش ضایعات ملتهب آکنه کمک کند. در عین حال، عوارض جانبی اصلی روی افزایش جوش نیست، بلکه مسائل گوارشی خفیف است. بنابراین براساس شواهد موجود، این ادعا که «مصرف قرص روی موجب افزایش جوش صورت می‌شود» صحیح نیست و حتی ممکن است مصرف مناسب روی در برخی موارد به بهبود وضعیت آکنه کمک کند.

استفاده منظم از کرم ضدآفتاب با SPF مناسب (حداقل ۱۵ و ترجیحاً ۳۰) و طیف‌گسترده، در کنار سایر تدابیر (لباس، سایه‌بان، اجتناب از مواجهه با تابش شدید) می‌تواند به‌طور چشمگیری خطرات UV را شامل سرطان پوست، سوختگی و پیری زودرس، کاهش دهد (3، 5، 6). بنابراین، این ادعا درست است: کرم ضدآفتاب یکی از روش‌های مؤثر محافظت از پوست در برابر آسیب‌های خورشید است.

بارداری و زایمان می‌توانند تغییراتی را در ظاهر مو و پوست ایجاد کنند، که برای بسیاری از زنان نگران‌کننده است، اما بیشتر این تغییرات موقتی هستند. یکی از شایع‌ترین مسائل، ریزش مو پس‌از زایمان است. این اتفاق به دلیل کاهش ناگهانی هورمون‌هایی مثل استروژن رخ می‌دهد. اگرچه ممکن است این ریزش مو شدید به نظر برسد، معمولاً طی ۱۲ تا ۱۵ ماه پس‌از زایمان به حالت طبیعی بازمی‌گردد. از سوی دیگر، پوست نیز در دوران بارداری دستخوش تغییراتی می‌شود؛ تیرگی پوست، خطوط کشسان (استریا) و برخی تغییرات عروقی شایع هستند. خوشبختانه، بیشتر این تغییرات هم با گذر زمان و پس‌از زایمان به تدریج بهبود می‌یابند. یافته‌های علمی موجود از این روندها پشتیبانی کرده و نشان می‌دهند که تغییرات پوست و مو در بارداری، طبیعی و قابل انتظارند.

با توجه به مجموعه شواهد موجود، به نظر می‌رسد ادعای «تزریق بوتاکس در دوران شیردهی خطرناک است» از پشتوانه علمی قوی برخوردار نیست. مطالعات نشان می‌دهند که مقادیر بوتاکس که ممکن است به شیر مادر منتقل شود، بسیار ناچیز بوده، و به میزانی نیست که برای نوزاد خطرناک باشد.