تحریک الکتریکی عضلات و اعصاب پس‌از سکته مغزی می‌تواند به بهبود حرکت و کنترل اندام فوقانی کمک کند، به‌ویژه زمانی‌که همراه با تمرینات فعال باشد. با این حال، شواهد هنوز محدود بوده و برای معرفی آن به‌عنوان درمان مستقل و قطعی، کافی نیست.

مصرف ریتالین در کوتاه‌مدت می‌تواند علائم بیش‌فعالی کودکان را کاهش دهد و نسبتاً بی‌خطر به نظر می‌رسد، اما بروز عوارض خفیف، مانند بی‌خوابی و کاهش اشتها، با آن شایع هستند. با توجه به کیفیت پائین شواهد و نبود مطالعات بلندمدت، اثربخشی و بی‌خطری پایدار این دارو هنوز نیازمند بررسی‌های بیشتر است.

شواهد علمی نشان می‌دهد سیپروترون استات می‌تواند رشد موهای زائد را تا حدی کاهش دهد، اما اثر آن معمولاً محدود و مشابه دیگر درمان‌هاست. درباره بی‌خطر بودن کامل آن، شواهد کافی و قوی وجود ندارد. بنابراین این ادعا که CPA درمانی کاملاً مؤثر و بی‌خطر است، به‌طور کامل تأیید نمی‌شود.

با توجه به شواهد علمی موجود که با کیفیت بسیار پایین هستند، نمی‌توان گفت درمان با سلول‌های بنیادی برای بیماران مبتلا به سیروز کبدی پیشرفته مؤثر است.

براساس شواهدی با قطعیت بسیار پائین، طب سوزنی در بهترین حالت، تأثیر بسیار اندکی را بر بهبود بی‌خوابی در بیماران سرطانی نشان می‌دهد و بی‌خطر بودن آن به‌طور قطعی ثابت نشده است.

برداشتن تیغه رحم در برخی زنان با سابقه قبلی سقط مکرر یا نازایی اولیه، می‌تواند شانس بارداری و زایمان موفق را افزایش دهد، اما برای همه زنان دارای رحم تیغه‌دار تأثیر قطعی ندارد. تصمیم به جراحی باید با بررسی شرایط فرد و مشاوره پزشکی گرفته شود.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند طب سوزنی می‌تواند علائم سندرم تخمدان پلی‌کیستیک را کاهش داده و احتمال باروری را افزایش دهد. با این حال، شواهد فعلی کافی نیست و برای تأیید اثرگذاری آن، انجام مطالعات بیشتری لازم است.

ادعای «مؤثر بودن مولنوپیراویر در کووید-۱۹» به‌صورت کلی درست نیست. این دارو ممکن است در شرایط خاص و در اوایل همه‌گیری فایده محدودی داشت، اما در جمعیت‌های واکسینه‌شده، شواهدی را برای کاهش موارد بستری یا مرگ‌ومیر ارائه نکرد. بنابراین بزرگ‌نمایی تاثیر آن با داده‌های علمی هم‌خوانی ندارد.

این ادعا که «هورمون‌درمانی بعد از یائسگی باعث افزایش خطر سرطان رحم می‌شود»، به‌طور کلی درست نیست. استفاده از فقط استروژن، خطر مشکلات پیش‌سرطانی رحم را بیشتر می‌کند، اما هورمون‌درمانی ترکیبی، به‌ویژه نوع مداوم، چنین افزایشی را نشان نمی‌دهد. نوع درمان، عامل تعیین‌کننده‌ اصلی خطر است.

استراحت‌های منظم کاری می‌توانند به کاهش بروز درد و اختلالات اسکلتی‌عضلانی در کارکنان کمک کنند.

تجویز آنتی‌بیوتیک پیشگیرانه به شکل قابل‌توجهی در کاهش عفونت بعد از جراحی شریان محیطی مؤثر است، اما نقش دیگر روش‌های مراقبتی مانند پانسمان فشار منفی هنوز قطعی نیست و نیاز به انجام پژوهش‌های بیشتر دارد.

برپایه شواهد علمی موجود می‌توان گفت، انجام جراحی در موارد سرطان متاستاتیک معمولاً باعث افزایش طول عمر بیمار نمی‌شود. این روش بیشتر برای کنترل موضعی بیماری و پیشگیری از بروز مشکلات ناشی از تومور اولیه مفید است، نه برای کنترل بیماری در کل بدن.