برداشتن تیغه رحم در برخی زنان با سابقه قبلی سقط مکرر یا نازایی اولیه، می‌تواند شانس بارداری و زایمان موفق را افزایش دهد، اما برای همه زنان دارای رحم تیغه‌دار تأثیر قطعی ندارد. تصمیم به جراحی باید با بررسی شرایط فرد و مشاوره پزشکی گرفته شود.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند طب سوزنی می‌تواند علائم سندرم تخمدان پلی‌کیستیک را کاهش داده و احتمال باروری را افزایش دهد. با این حال، شواهد فعلی کافی نیست و برای تأیید اثرگذاری آن، انجام مطالعات بیشتری لازم است.

ادعای «مؤثر بودن مولنوپیراویر در کووید-۱۹» به‌صورت کلی درست نیست. این دارو ممکن است در شرایط خاص و در اوایل همه‌گیری فایده محدودی داشت، اما در جمعیت‌های واکسینه‌شده، شواهدی را برای کاهش موارد بستری یا مرگ‌ومیر ارائه نکرد. بنابراین بزرگ‌نمایی تاثیر آن با داده‌های علمی هم‌خوانی ندارد.

این ادعا که «هورمون‌درمانی بعد از یائسگی باعث افزایش خطر سرطان رحم می‌شود»، به‌طور کلی درست نیست. استفاده از فقط استروژن، خطر مشکلات پیش‌سرطانی رحم را بیشتر می‌کند، اما هورمون‌درمانی ترکیبی، به‌ویژه نوع مداوم، چنین افزایشی را نشان نمی‌دهد. نوع درمان، عامل تعیین‌کننده‌ اصلی خطر است.

استراحت‌های منظم کاری می‌توانند به کاهش بروز درد و اختلالات اسکلتی‌عضلانی در کارکنان کمک کنند.

تجویز آنتی‌بیوتیک پیشگیرانه به شکل قابل‌توجهی در کاهش عفونت بعد از جراحی شریان محیطی مؤثر است، اما نقش دیگر روش‌های مراقبتی مانند پانسمان فشار منفی هنوز قطعی نیست و نیاز به انجام پژوهش‌های بیشتر دارد.

برپایه شواهد علمی موجود می‌توان گفت، انجام جراحی در موارد سرطان متاستاتیک معمولاً باعث افزایش طول عمر بیمار نمی‌شود. این روش بیشتر برای کنترل موضعی بیماری و پیشگیری از بروز مشکلات ناشی از تومور اولیه مفید است، نه برای کنترل بیماری در کل بدن.

انجام ترکیبی از تمرینات هوازی و مقاومتی، به‌عنوان رویکردی چندوجهی در توان‌بخشی پس‌از وقوع سکته مغزی، می‌توانند هم عملکرد حرکتی و هم توانایی‌های شناختی بیماران را ارتقا بخشند.

بر اساس شواهد موجود، در حال حاضر ادعای «مداخلات رفتاری و خودمدیریتی می‌توانند کیفیت زندگی مبتلایان به صرع را بهبود دهند»، به‌طور قطعی تأیید نمی‌شود. می‌توان گفت این ادعا تا حدی درست است، اما شواهد آن محدود و نامطمئن بوده و انجام پژوهش‌های بیشتری برای اثبات آن ضروری است.

براساس نتایج مرور انجام‌شده، شواهد فعلی بسیار محدود و با قطعیت پایین هستند. در نتیجه، نمی‌توان با اطمینان گفت که استراتژی‌های انجام تست کووید-۱۹ به‌تنهایی باعث کاهش موارد ابتلا، بستری یا مرگ‌ومیر بیماران می‌شوند.

برخی شواهد از اثربخشی دارودرمانی در کاهش خطرات قلبی‌عروقی به‌ویژه در افراد پرخطر حمایت می‌کند، اما نتایج مطالعات دیگر نشان می‌دهند که این مداخله در افراد کم‌خطر ممکن است مزیت محدودی داشته و با عوارضی همراه باشد. بنابراین، آغاز درمان باید با درنظر گرفتن سطح خطر فردی، مشاوره بالینی، و ترجیحاً پس‌از ارزیابی دقیق فواید و مضرات آن انجام شود، به‌ویژه زمانی‌که گزینه‌های غیردارویی مانند اصلاح سبک زندگی نیز در دسترس قرار دارند.

براساس شواهد علمی موجود، پروفیلاکسی آنتی‌بیوتیکی پس‌از خراش قرنیه نه‌تنها مزیت اثبات‌شده‌ای ندارد، بلکه ممکن است بی‌فایده یا حتی مضر باشد.