با توجه به شواهد علمی و بررسی منابع معتبر مشخص می‌شود، این ادعا که «واکسیناسیون کودکان در درازمدت باعث بروز بیماری می‌شود»، نادرست است.

تجویز آنتی‌بیوتیک پیشگیرانه به شکل قابل‌توجهی در کاهش عفونت بعد از جراحی شریان محیطی مؤثر است، اما نقش دیگر روش‌های مراقبتی مانند پانسمان فشار منفی هنوز قطعی نیست و نیاز به انجام پژوهش‌های بیشتر دارد.

مطالعات نشان می‌دهند گروه خونی O و دمای بالاتر بدن احتمال پشه‌گزیدگی را افزایش می‌دهند. فعالیت بدنی نیز جذابیت میزبان را بیشتر می‌کند، اما نقش عروق برجسته صرفاً در حد فرضیه است و شواهد علمی کافی برای آن وجود ندارد.

براساس نتایج مرور انجام‌شده، شواهد فعلی بسیار محدود و با قطعیت پایین هستند. در نتیجه، نمی‌توان با اطمینان گفت که استراتژی‌های انجام تست کووید-۱۹ به‌تنهایی باعث کاهش موارد ابتلا، بستری یا مرگ‌ومیر بیماران می‌شوند.

خشک‌کردن لباس‌ها در محیط‌های بسته و مرطوب می‌تواند رطوبت هوا را افزایش داده، راحتی حرارتی و کیفیت خواب را کاهش دهد و رشد باکتری‌ها و قارچ‌ها را تسهیل کند؛

بررسی‌های علمی نشان داده‌اند که مصرف پروبیوتیک‌ها می‌تواند در برخی شرایط خاص، مانند هنگام مصرف آنتی‌بیوتیک یا در کودکان، به کاهش احتمال بروز اسهال کمک کند. با این حال، میزان اثربخشی پروبیوتیک‌ها به عوامل مختلفی بستگی دارد.

بررسی شواهد موجود نشان می‌دهد ادعای مطرح‌شده تا حد زیادی درست است. واکسیناسیون منظم آنفلوآنزا، تعداد موارد ابتلا، بستری شدن و مرگ‌ومیرهای مرتبط با این بیماری را به‌طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. البته واکسن تنها عامل پیشگیری نیست و رعایت بهداشت فردی و عمومی نیز اهمیت دارد، اما داده‌های علمی معتبر حاکی از آن است که تزریق سالانه واکسن آنفلوآنزا اقدامی ضروری و مؤثر در پیشگیری از ابتلا به بیماری و وخامت آنفلوآنزا محسوب می‌شود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت، ادعای مورد بررسی عمدتاً تأیید می‌شود.

بررسی شواهد علمی نشان می‌دهد که نبود تهویه مناسب در کلاس‌های درس به‌طور مستقیم با افزایش احتمال ابتلا به بیماری‌های تنفسی در دانش‌آموزان مرتبط است. تهویه ناکافی موجب تجمع عوامل بیماری‌زا در هوای داخل کلاس شده و زمینه‌ساز بروز یا تشدید بیماری‌هایی، مانند آسم، آلرژی، و عفونت‌های ویروسی، می‌شود. هم‌چنین، کیفیت پایین هوای داخل مدارس با علائمی نظیر سردرد، خواب‌آلودگی، کاهش تمرکز و افت عملکرد تحصیلی همراه است.

با توجه به مرور شواهد موجود تا سال ۲۰۲۴، می‌توان گفت که ادعای «واکسن‌های RSV، بی‌خطر و اثربخش هستند»، تا حد زیادی درست است. واکسن‌های نسل جدید (به‌ویژه نوع پیش‌اتصالی پروتئین F) نه‌تنها ایمنی بالایی دارند، بلکه در گروه‌های پرخطر مانند سالمندان و نوزادان نیز به‌طور معناداری از بروز بیماری و بستری پیشگیری می‌کنند. به زبان ساده، این واکسن‌ها گامی مهم در کاهش بار جهانی بیماری RSV بوده و انتظار می‌رود در آینده به بخشی از برنامه‌های واکسیناسیون فصلی تبدیل شوند.

شواهد و نظرات کارشناسی معتبر نشان می‌دهند که ادعای «ترکیبات واکسن موجب عقیمی می‌شوند»، بی‌پایه و نادرست است. واکسن‌ها با کیفیت بالا و پس‌از آزمایش‌های ایمنی فراوان تولید می‌شوند و هیچ‌کدام از ترکیبات‌شان در سطح مصرف، توان ایجاد عقیمی ندارند. یافته‌های اپیدمیولوژی و مطالعات کلینیکی بزرگ نیز هیچ تغییری را در باروری افراد واکسینه‌شده نشان نمی‌دهند. بنابراین این ادعا صرفاً شایعه است و اطمینان داشتن به واکسن‌ها هم‌چنان ضروری است.

شواهد علمی نشان می‌دهد که آنتی‌بیوتیک‌های موضعی درمان اصلی کراتیت باکتریایی هستند و در کاهش مدت زمان لازم برای دستیابی به بهبودی و کنترل عفونت نقش دارند. با این حال، شواهد موجود در خصوص استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی به‌عنوان درمان کمکی کافی نبوده و اثربخشی و بی‌خطری آن‌ها هنوز به‌طور قطعی تأیید نشده است. ب

تیمروسال یک ماده نگهدارنده مبتنی بر جیوه است که دهه‌هاست در ایالات متحده در ویال‌های چند دوزی (ویال‌های حاوی بیش از یک دوز) داروها و واکسن‌ها استفاده می‌شود. هیچ شواهدی مبنی بر آسیب ناشی از دوزهای پایین تیمروسال در واکسن‌ها وجود ندارد، به جز واکنش‌های جزئی و خفیف، مانند قرمزی و تورم در محل تزریق. در ژوئیه ۱۹۹۹، آژانس‌های خدمات سلامت عمومی، آکادمی اطفال آمریکا و تولیدکنندگان واکسن توافق کردند که تیمروسال باید به‌عنوان یک اقدام احتیاطی در واکسن‌ها کاهش یابد یا حذف شود.